EMRAH METE

ÜÇ ADAM Ne zaman böyle hislere kapılsam ayaklarım beni buraya getirir. Buraya, bu beton yığını şehrin kalabalığından kaçabilmiş beş altı ağacın verdiği huzura, gelir hal hatır sorarım yapraklara. Yanlarına oturup boynumu büktüğümde, çocukken akşam ezanı okunduğunda eve gitmem gerçeği kadar içim buruk olur. Ama bu sefer midemin içinde U dönüşü yapan bu yoğun his beni daha bir üzüyor, şehrin mendebur suratına eşlik edercesine sıfatımı kapkara bir mahkeme duvarına çeviriyordu. Gülmeye çalışsam da bunun yapmacık olduğunu, kırgın bir âşığın sahte gülüşünün yatsıda söneceğini bilmek ciğerimi pareliyordu. Az önce maşukuma verdiğim şiire bakıyor, derin bir ah çekip karşıda bana bakan çirkin binaların utanması bekliyordum. Her zaman yaptığım gibi bu huzur muhitinde hiçbir şey düşünmemem gerektiğini düşündüm. Uzun müddet oturduğum yerden şehri izledim. Yapay şehri, somurtkan şehri, üstünde gezen binlerce insandan sıkılmış şehri izledim. Oturduğum yerden yalnız insanları toplu halde görebil...