ÇOCUK MECLİSİ
Üsküdar huzur memleketi. Bunu şu, üzerine onlarca aşığın ismi kazılı bankta otururken daha iyi anlıyorum. Üstümde eski bir şehrin yorgunluğu var. Tüm karanlığıyla peşimden gelen, zihnimin kıvrımlarına yuvalanmış eski bir şehir ve onun kötü hatıraları beni yoran. Üsküdar’da izbe bir evde otururum. Zengin olduğum söylenemez. “Olsun, gönlüm zengin benim de!” demek isterdim ama bunun kararını verecek olan ben değilim sanırım. O makamda olan sizlersiniz. Üsküdar’a taşındığımdan beri başka semtleri aramaz oldum. Burada oldukça mutlu hissetmeye başladım kendimi. Mahalle bakkalının hoş sohbeti midir, kahvedeki çayın muhteşemliği midir bilmem pek sevdim buraları. Hele ki bir apartman penceresinden bakkala uzatılan o sepeti görünce içim kıpır kıpır etti. Bunu en son delicesine sevdiğim ve daha on iki yaşında evlilik hayalleri kurduğum valinin kızına pötibör bisküvi ısmarlamak için kullanmıştım. Geçenlerde haberini aldım. Valinin kızı Çerkez bir kaymakamla evlenmiş. Zaman ne çabuk geçiyor. B...