EMRAH METE

Sanki yurt dışında tahsil görmüş bir felaket tellalının kaleminden çıkan haberler duyuyoruz her gün. Falanca yerde patlama, berikinde intihar, bir diğerinde açlık ve ölüm, cinayet, gasp ve de şunlar ve de bunlar. Yetmiyor, beyaz top sakallı uzmanlar konuşuyor ekranlarda. Ekmek kızartması kanser yapar, pirinç pilavı diyabet, gdo ölüm, bilmem hangi yiyecek obezite… Bir dakika durmak yok azizim. Kork, kuşkulan, kendinle uğraş, iç sesinle çatış ve sonra… Sonrası vahim. Sonrası klostrofobi, sonrası nevrotizm, sonrası depresyon ve nihayet aklını kaçırma! Ekranlar korku imparatorluğu. Dünya yakınından bir meteor geçecek. Çarpması an meselesi. Haydi, köylere kaçalım. Ölüm bize düşman. Ölüm bize çok uzak! Mezarlar bile Babil’in asma bahçeleri gibi. Ölüm hayatımızdan çıkmalı! Ölümden kork, çünkü bu dünyada kalmalısın. Tüketmelisin. Onların istediğini düşünmeli, konuşmalı, ürettiklerini hızla yiyip içmelisin ki sonra ölesin. Evler ahşap olmamalı artık. Batılıyız biz. Ölümden...

"İnsanoğlu dinle ! Senin içinde su, ateş ve sonra kül ve küllerin içindeki kemikler... Kemikler ve küller... Gerçekliğin içinde veya hayalimde değilken ben neredeydim? İşte yeni anlaşmam: Geceleri güneşli olmalı ve Ağustos da karlı.  Büyük şeyler sona erer, küçük şeyler baki kalır. Toplum böyle parçalanmaktansa, yeniden bir araya gelmeli. Sadece doğaya bak, hayatın ne kadar basit olduğunu göreceksin.  Bir zamanlar olduğumuz yere dönmeliyiz Yanlış tarafa döndüğümüz noktaya. Hayatın ana temellerine geri dönmeliyiz, suları kirletmeden. Deli bir adam size, kendinizden utanmanızı söylüyorsa, ne biçim bir dünyadır burası? Anne, başının etrafında dolaşan ve sen güldükçe berraklaşan o hafif şey havaymış..."                                                                             ...